HET LIJMEN VAN ROESTVAST STAAL

Lijmen is inmiddels een erkende verbindingstechniek voor roestvast staal naast andere verbindingsmogelijkheden die er zijn zoals klinken, solderen en lassen. Lijmen kan in dit geval omschreven worden als een techniek waarbij twee onderdelen van roestvast staal aan elkaar worden bevestigd met een niet-metallische tussenstof. Deze tussenstof ofwel lijm hecht zich aan het oppervlak van beide delen wat adhesie wordt genoemd en dat ook zelf voldoende sterkte bezit. Laatstgenoemde eigenschap wordt cohesie genoemd.

Deze tussenstof wordt meestal in een relatief dunne laag aangebracht op het oppervlak. Daarna zal het van een vloeibare of plastische fase overgaan in een verstijfde of verharde toestand. Een uitzondering op dit laatste is een niet-verhardende lijm op een tape. Hierbij kan weliswaar de hechtsterkte in de loop van de tijd toenemen, doordat de lijmmoleculen door de tijd beter contact krijgen met het oppervlak. De sterkte van de lijmlaag zelf zal daarbij in principe niet veranderen. Het lijmen van roestvast staal is zonder meer mogelijk, maar men moet er wel voor zorgen dat de gebruikstemperatuur niet te hoog wordt. Empirisch wordt meestal een maximale toelaatbare temperatuur van 80°C aangehouden. Echter zijn er tegenwoordig ook lijmsoorten ontwikkeld die geschikt zijn in een temperatuurbereik van maar liefst -50 °C tot 150°C. Het spreekt voor zich dat het belangrijk is dat de te lijmen oppervlakken goed schoon zijn. Het gebruik van lijm om componenten van roestvast staal met elkaar te verbinden, kan worden opgesplitst in drie verschillende toepassingen:

1. Primaire toepassing waarbij tijdens de ontwerpfase al rekening wordt gehouden met de lijmverbinding;
2. Secundaire toepassing als extra optie voor een bestaande verbinding;
3. Tertiaire toepassing voor reparatiedoeleinden en onderhoud.